مرا در بیستون بر خاک سپارید  که تا  شبها

غم   بی  همزبانی  را  برای  کوهکن  گویم

بگویم عاشقم بی همدمم دیوانه ام  مستم                                                          

نمی دانم کدامین حال و درد خویشتن گویم

از آن گمگشته من هم نشانی آور ای قاصد

که چون یعقوب نابینا سخن  با پیرهن  گویم

تو می آیی به بالینم ولی آندم که در  خاکم

خوشامد  گویمت اما  در آغوش  کفن  گویم

وفا

نه از  آشنایان  وفا  دیده ام 

                                                          نه  در  باده  نوشان  صفا  دیده ام

ز نا مردمی ها  نرنجد  دلم

                                                          که از چشم خود هم خطا دیده ام

به خاکستر دل نگیرد شراب                                   

                                                           من از  برق  چشمی  بلا  دیده ام

وفای تورا نازم ای اشک غم                                

                                                           که  در دیده  عمری تو  را دیده ام

طبیبا مکن منعم از جام می

                                                           که   درد   درون  را   دوا   دیده ام

حریم خدا شو چه شبها دلم                                                                   

                                                           که  خود  را  ز  عالم  جدا  دیده ام

از آن رو نریزد سرشکم به چشم

                                                           که در  قطره هایش  خدا  دیده ام