آدم خيلی حقيره، بازيچهء تقديره
پل بين دو مرگه، مرگی كه ناگزيره
حتي خود تولد آغاز راه مرگه
حديث عمر و آدم حديث باد و برگه

آغاز يك سفر بود وقتي به هم رسيديم
با هر نفس هزار بار به سوي مرگ دويديم
تو اين قمار كوتاه نبرده هستي باختيم
تا خنده رو ببينيم از گريه آينه ساختيم

فرصت همين امروزه برای عاشق بودن
فردا مي پرسيم از هم غريبه اي يا دشمن
ای آشنای امروز حرف منو باور كن
فردا غريبه هستی امروزو با من سركن

تولد هر قصه يه جادهء كوتاهه
اول و آخر مرگه بودن ميون راهه
اگر چه عاجزانه تسليم سر نوشتيم
با هم بيا بميريم شايد يه روز برگشتيم